ผักพื้นบ้าน คุณค่าเลิศล้ำ

ผักพื้นบ้าน หมายถึง พรรณไม้ที่อยู่ในท้องถิ่น อาจเป็นพืชที่เกิดเองตาม สวน ไร่ นา และชาวบ้านในท้องถิ่น นำมาใช้ประโยชน์ โดยนำมาบริโภคเป็นอาหาร ผักพื้นบ้านจะมีชื่อเรียกแตกต่างกันไปตามท้องถิ่น คนสมัยก่อนมักมีความผูกพันกับต้นไม้เป็นตัวอย่างดี มีการใช้พืชพื้นบ้านไปทำประโยชน์อื่น ๆ เช่น ยาสมุนไพร เครื่องจักรสาน หรือสีย้อมผ้า เป็นต้น

คนไทยได้เรียนรุ้การบริโภคผักพื้นบ้านมานานและมีวิธีการบริโภคแตกต่างกันไป

ผักสด สามารถนำมาบริโภคได้มักจะเป็นส่วนของยอดอ่อน
ได้แก่ ติ้ว เม็ก มะตูม โหระพา และหูเสือ ส่วนผลหรือผัก ได้แก่ สะตอ เพกา เป็นต้น

ผักต้ม ลวก หรือนิ่ง ได้แก่ ผักที่ต้องทำให้สุกก่อนบริโภค
เช่น ตำลึง ฟักทอง กระเจี๊ยบเขียว ผักกูด ผักหนาม ชะอม บอน เต่าร้างและขี้เหล็ก

ผักปรุง โดยนำไปปรุงรวมกับเครื่องเทศและเนื้อสัตว์ ทำให้มีรสชาดีขึ้น
ได้แก่ ขี้เหล็ก ดอกแค ฟักหอม มะรุม และบอน

ผักชูรส (เครื่องเทศ) ใช้ปริมาณน้อย เพื่อเพิ่มกลิ่น รสชาติ
ได้แก่ ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด พริก ชะพลู โหระพา กระเพรา มะกอก ผักแพว และสะระแหน่

ผักที่มีโปรตีนสูง ได้แก่ ถั่วแปบ ถั่วพู และสะตอ

ผักที่มีวิตามินเอสูง ได้แก่ ตำลึง ชะพลู ใบยอ บัวบก ผักโขม และมะรุม

ผักที่มีวิตามินซีสูง ได้แก่ ดอกขี้เหล็ก มะรุม ผักหวานบ้าน ใบมะยม ฟักข้าว

ข้อมูลจาก http://suphanburi.doae.go.th/